Sendikacılık ve Öz Eleştiri

⚠⚠ Sendika bir emek ve dayanışma örgütü, pek tabidir ki olması gereken ve kendisinden beklenen vizyon da budur. Türkiye’de de sendikacılık bu beklenene yaklaşma yolunda bir değişim ve dönüşüm içinde. Bunu görmek mümkün. Bu değişim ve dönüşümü gerçekleştirmek için gerekli hukukî alt yapının da oluşturulması ve geliştirilmesi önemli tabiki. Hali hazirdaki mevzuat maalesef çağdaşı mevzuatların çok gerisinde. Bu kanun koyucuya getireceğimiz bir eleştiri.

⚠⚠ Peki sendikalar. Maalesef ülkemizde özellikle memur sendikaları masada hak kayıplarının baş aktörü ya da işveren endeksli çalışma yaşamı politikalarının ortağı konumunda. Bu konumlanma maalesef çalışan taraflı değil işverence verilen bir misyonun ifasından başka bir şey değil.

⚠⚠ Ve promosyonel sendikacılık. Evet bu durumda olmayan sendika görmek pek mümkün değil. Hepimizce getirilen savunma şu ki üyeden aldığımızı üyeye veriyoruz yaklaşımı. Bu da bir dereceye kadar anlaşılabilir bir durum. Zaman zaman yaptığımız uygulamalar bunlar. Peki üyeden alınanı üyeye vermenin yolu sadece bu mudur? Kesinlikle değil. Üyelerin ve tüm çalışanların faydasına olabilecek eğitim ve bilgilendirme çalışmaları yapılabilir mesela. Yoğun ve geniş katılımlı etkileşimler içine de girilebilir. Ancak yetki döneminin yaklaştığı bu aylarda bu pek mümkün de değil. Yani bir müddet daha fincan, kalemlik, cüzdan vs dağıtmaya devam edeceğiz gibi görünüyor.

⚠⚠ Olması gereken sendikal örgütlenmelere ve sendikacılık anlayışına yaklaşmak ümidiyle…