Vaktime damlayan bir şarkıyla unutsam, Koynumda kıvrılmış yatan cefayı. Anlatır mı üflenmese bu mızıka sana? Bende kibrite vurgun kağıt misali

Bana ağız yaralarınıza içirdiğiniz, Avuç dolusu deniz suyundan bahsedin. Bulutların gölgesinde serinlerken, Ansızın çarptığınız bir yıldırımdan… Bahsedin, koca bir tencerede

Ölüm ansızın topuklarımı ısırdığında, Ak benzine yıldız cümbüşleri vuracak. Sesinde alacalı bir inilti çırpınacak, Göz kapakların bir balçık gölüne batıp

Tüketmek, yok olmaktır. Tükettiğimiz her zerre için, bize ait olandan feragat ederiz. Tükettikçe çoğaldığımızı sanır, kalıbımıza sığamaz olduğumuzda geri dönülemez